Noem het klinkend tof

Noem het grappig, noem het gaaf, noem het bizar. Als iemand mij een jaar geleden voorspeld had hoe mijn afgelopen 24 uur eruit zouden hebben zien, had ik hem/haar vierkant uitgelachen.

Precies 24 uur geleden stapte ik samen met premier Jan-Peter Balkenende in het vliegtuig voor een 8 uur durende vlucht naar New York. De tijd vloog voorbij. Niet omdat ik geslapen heb, maar omdat ik ontzettend leuke gesprekken heb gehad met leden van de delegie en natuurlijk ook met onze Premier. Aangekomen in New York, werden we onder politie escorte snel naar ons hotel in Manhattan gereden, vanwaar we ons naar het huis van ambassadeur Majoor begaven voor een werkdiner, waarbij ook Minister Verhagen aansloot. Na een korte Nacht en een persontbijt deze ochtend, zit ik nu in de Grote Zaal van de Verenigde Naties, waar sprekers als Ban Ki-Moon, Swartznegger, Prodi en Balkenende elkaar afwisselen. Een beetje surreeel kan ik het volgens mij ook wel noemen.

Maar buiten deze 'klinkende'  kant, is de toon bij deze Klimaattop heel serieus. Ons klimaat verandert, en het zal ons allemaal raken. Vermindering van de CO2 uitstoot, en aanpassing aan een veranderend klimaat is bittere noodzaak. Een zure appel is dat de industrielanden de grote veroorzakers zijn van de klimaatverandering, maar dat in ontwikkelingslanden de grootste klappen vallen. Dit kan zo niet langer en bij de cusiale onderhandelingen in Bali in December, MOETEN we er dan ook echt samen uitkomen. Dat is de boodschap, daar gaat het hier om. Als dat lukt is dat de echte ' klinkende' kant. Als dat lukt, noem ik het klinkend tof.

Sandra