One day, realism will kick in
Hi, my name is Ben, I’m from Australia, nice to meet you. Hi my name is Marianne from Norway, Jonathan from Germany, Gabriel from Sweden, Laura from Romania, Victoria from Russia, Karsten from Denmark, Sandra from the Netherlands, Eku from Finland
Ik ben op de voorbereidingsconferentie voor jongerenvertegenwoordigers naar de VN in Stockholm, Zweden. Na de voorstelronde hebben we een sessie met een senior Zweedse diplomaat. Hij vertelt ons dat de VN-veiligheidsraad eigenlijk achterhaald is, omdat het de grootmachten van 1946 weerspiegelt, en dat de bureaucratische structuren van de VN, efficiënt werken praktisch onmogelijk maken. Het is interessant, maar naar onze mening is het iets te pessimistisch. Waarschijnlijk zijn wij nog te jong om pessimisme en cynisme toe te laten. Maar we zijn ook jong, met veel energie en werklust, om in ieder geval wat ons betreft eruit te halen wat erin zit. Wanneer we dit voorzichtig aan hem voorleggen krijgt hij een nostalgische glimlach op zijn gezicht en waarschuwt hij ons: ‘one day realism will kick in’
Na het gesprek met de Zweedse diplomaat gaan we vrolijk verder met de voorbereidingen voor New York. We bespreken resoluties, procedures, workshops en speeches. Het samenzijn met deze jongeren inspireert me. Ze zijn allemaal in hun eigen land uitgekozen om hun jongeren te vertegenwoordigen. Allemaal met een missie, allemaal met een doel en een berg aan idealen. Het voelt als een goed team, waarmee we echt wat kunnen bereiken. ‘we’re gonna kick ass’.
Na drie dagen is de conferentie afgelopen en trek ik me terug in mijn kamer. Ondanks het tekort aan slaap zit ik nog vol energie. Ik besluit voor de zoveelste keer aan mijn speech te werken, om de zoveelste deadline te halen. Tot nu toe heeft het niet zo willen vlotten, maar dit keer krijg ik zonder veel moeite mijn gedachtes op papier. Ik eindig met de hoop dat in 2015 de Millenniumdoelen gehaald zijn, en er meer gelijkheid is. Het is 2 uur ’s ochtends als ik mijn speech opstuur. Over drie uur moet ik weer opstaan om mijn terugvlucht naar Nederland te halen. Toch wil de slaap wil niet komen. Ik lig in bed, na te denken over mijn hoopvolle speech. Zou het echt in 2015 allemaal een beetje beter kunnen zijn? Dan herinner ik mij de woorden van onze Zweedse diplomaat: ‘One day, realism will kick in’. Misschien krijgt hij ooit nog gelijk, misschien ook niet. Maar als hij gelijk krijgt, hoop ik dat die dag nog heel lang op zich laat wachten.
Sandra