'Ja, van mij mogen ze schieten!'
September 2006. Vol zenuwen sta ik in de spotlights op het podium in uitgaanscentrum Tivoli. De verkiezing voor VN-jongerenvertegenwoordiger zijn in volle gang, en het debat gaat over de VN-missie in Congo. Bert Koenders (toen nog kamerlid) zit een beetje achterovergezakt recht voor het podium. Zonder zenuwen uiteraard, want hij zit in de Jury. Opeens vraagt hij,of wij vinden dat de VN-soldaten in Congo mogen schieten. Nadat alle kandidaten eensgezind hebben betuigd passievist te zijn, ben ik aan de beurt. ‘Ja, van mij mogen ze schieten. De keren dat VN-missies zijn fout gegaan, waren VN-soldaten wel aanwezig, maar hebben ze niet ingegrepen om de bevolking te beschermen. Dus ja, van mij mogen ze schieten.’
Misschien heeft mijn afwijkende mening Bert Koenders overtuigd, want een uur later krijg ik te horen dat ik me samen met vijf anderen mag klaarmaken voor de campagne om VN-jongerenvertegenwoordiger te worden.
Krap een jaar later zit ik weer tegenover Bert Koenders, dit keer niet in Tivoli, maar in zijn kantoor op het Ministerie van Buitenlandse Zaken. Hij is inmiddels Minister en ik inmiddels VN-jongerenvertegenwoordiger.
Over Congo hebben we het niet, wel over Sexuele en Reproductieve Rechten, de Millenniumdoelen, gelijkheid voor vrouwen en mannen, ervaringen bij de VN, jongeren in Burundi, de Nationale Jeugdraad, onze stage in Tanzania en het betrekken van jongeren bij ontwikkelingssamenwerking. Er zijn te veel onderwerpen die ik namens jongeren wil bespreken en er is te weinig tijd. Gelukkig vindt ook Minister Koenders het belangrijk om jongeren te betrekken bij zijn werk, dus we spreken af dat we samen een paar scholen zullen bezoeken en dat hij in het voorjaar in debat zal gaan met jongeren. Chapeau! Persoonlijk ben ik het in grote lijnen eens met het beleid van Minister Koenders, maar kritische jongeren houden de Minister scherp. En Ja, van mij mogen ze schieten. Op zijn beleid wel te verstaan.