Neem JIJ het stokje over van Beatrix?

Toen ik de vraag kreeg wat het nu precies inhoud om VN-jongerenvertegenwoordiger te zijn, zodat mijn opvolger een goed beeld zou kunnen krijgen, besloot ik om eens niet het standaard riedeltje op te noemen, maar een paar bijzondere momenten en ervaringen op te schrijven die ik in mijn eerste half jaar als VN-jongerenvertegenwoordiger heb meegemaakt en waar ik met heel veel plezier op terug kijk.

Om te beginnen een van mijn eerste dagen in New York. Ik was nog maar een paar dagen verkozen en zat in de grote zaal in het VN-gebouw, toen Kofi Annan binnenkwam en het plotsklaps doodstil werd om mij heen. Als ik aan dat bijzondere moment, zijn integere verschijning en aansprekende speech denk, moet ik eigenlijk ook wat andere bijzondere momenten benoemen. Zoals de avonden waarin ik samen met de andere jongerenvertegenwoordigers op hotelkamers zat en we onze plannen aan het uitstippelen waren, om ons staande te houden tussen deze diplomaten. De spanning voordat ik een speech mocht geven voor de VN, of de spanning toen ik mijn resolutievoorstellen op het hoogste niveau moest verdedigen bij de coördinatie met andere Europese lidstaten. En natuurlijk de euforie nadat een aantal van onze voorstellen daadwerkelijk waren opgenomen in de resolutie van de VN.

Van de andere kant speelt een groot gedeelte van het VN-jongerenvertegenwoordiger zijn zich ook af in Nederland: In het glazen huis bij Giel Belen op 3FM, omdat we 500 jongeren zover hadden gekregen om het bedrag van één avondmaaltijd te doneren ten behoeve van de slachtoffers van Landmijnen. Op de Nationale Jeugdraad waar we met leden van de VN-adviesgroep een jongerenstage hebben georganiseerd naar Tanzania. In een eetcafé waar ik met de Minister van Ontwikkelingssamenwerking in debat ben gegaan over zijn te voeren beleid. Maar dan moet ik natuurlijk ook de avonden op mijn kamertje in Nijmegen eraan toevoegen waar ik vaak het nodige lees en schrijfwerk heb verricht. En niet te vergeten de talloze keren dat ik voor een klas of aula sta en in gesprek ga met jongeren over kinderarbeid, onderwijs en (on)gelijkheid tussen mannen en vrouwen.

Zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan, maar misschien kan ik het maar beter bij deze opsomming laten. Natuurlijk zijn er ook moeilijke momenten, waar ik gelukkig mijn mede jongerenvertegenwoordigers om hulp en advies kan vragen. Vanaf 24 oktober heb ik zo’n nieuwe buddy nodig, die na een poos met mij te hebben samengewerkt, het stokje van mij kan overnemen. Beatrix was ooit de eerste jongerenvertegenwoordiger bij de VN. Sindsdien heeft een indrukwekkende lijst met personen het stokje telkens mogen overnemen. Ben JIJ de volgende die het stokje overneemt?