Mijn kleine broertje verbetert de wereld
Gisteren was ik met cross your borders op het Rietveld college in Utrecht om met jongeren te praten over ontwikkelingsproblemen en wat ze er zelf tegen kunnen doen.
Het was de eerste keer dat ik er kwam maar het is een bekend plaatje: De coole jongen, met zijn clubje iets minder coole vriendjes. De giebelende meisjes die zover vooruit lopen op modegebied dat menig BNer er een puntje aan kunnen zuigen. Het stille mooie meisje dat over een paar jaar gegarandeerd menig mannenhart zal breken. En niet te vergeten het kleine slimme jongetje dat niet helemaal op zijn plaats lijkt, maar op de universiteit ongetwijfeld zijn plekje zal vinden.
Met deze jongeren voor wie status, uiterlijk en MSN de grootste rol lijkt te spelen ging ik dus in gesprek over ontwikkelingsproblemen. Het is iedere keer weer fijn om te merken dat ze oprecht verontwaardigd zijn als ze meer leren over de problemen van hun leeftijdsgenootjes in ontwikkelingslanden. Tijdens de afsluiting heb ik ze iets verteld over de wat een VN-jongerenvertegenwoordiger zijn inhoud, dat koningin Beatrix de eerste was, en dat ik mijn persoonlijke motivatie haal uit het met eigen ogen zien van kinderarbeid en het praten met deze kinderen die niets liever zouden willen dan gewoon naar school toe kunnen gaan. De belangrijkste boodschap vind ik echter dat iedereen zelf ook een steentje kan bijdragen aan een betere wereld.
Mijn broertje Abel van zes is hiervoor mijn grootste voorbeeld. Toen ik hem vertelde dat ik naar India zou gaan voor een project over kinderarbeid, gaf hij mij twee euro zodat de kindjes niet meer hoefden te werken. Ik heb hem toen uitgelegd dat er heel veel kindjes zijn en dat er dus heel veel geld nodig is. Een paar weken later gaf Abel mij 100 euro! Toen ik hem vroeg hoe hij eraan gekomen was kwam hij met het volgende verhaald: Hij is na ons gesprekje naar zijn ouders gegaan en heeft gevraagd: ‘papa, mama ik wil geld verdienen voor de kindjes in India, hoe kan ik dat doen?' Ze hebben hem uitgelegd dat hij iets zou kunnen verkopen. Toen besloot hij bekertjes water te verkopen aan voorbijgangers. Het was een hele warme dag, en hij verkocht bekertjes water voor 5 eurocent per bekertje. Volgens mij had mijn vader een beetje medelijden met hem, dus hij heeft mijn broertje beloofd om het eindbedrag te vermenigvuldigen met honderd. Na drie en een half uur! Had Abel twintig bekertjes water verkocht, wat resulteerde in 100 E.
In India heb ik dit geld afgegeven en gevraagd wat ze ermee gingen doen. Voor 100 E konden ze een jaar lang een lerares inhuren, wat betekent dat 25 kindjes een jaar lang les kunnen krijgen.
De moraal van dit verhaal: Het maakt niet uit hoe groot of klein je bent, iedereen kan iets doen om deze wereld een beetje beter te maken.
Groetjes Sandra
Tip: kijk op www.ikbengeweldig.nl of www.watkunjijdoen.nl en ontdek wat jij kunt doen voor een betere wereld!