Blog
Met Balkenende naar New York!
Om vijf minuten voor negen sta ik voor het Binnenhof in Den Haag. Wegens Prinsjesdag is er extra beveiliging. Maar ik ben hier niet voor Prinsjesdag. Ik ben hier om te spreken over mijn aankomende reis naar New York waarin ik Premier Balkenende mag vergezellen in zijn bezoek aan de Verenigde Naties.
[Lees verder "Met Balkenende naar New York!"]
One day, realism will kick in
Hi, my name is Ben, I’m from Australia, nice to meet you. Hi my name is Marianne from Norway, Jonathan from Germany, Gabriel from Sweden, Laura from Romania, Victoria from Russia, Karsten from Denmark, Sandra from the Netherlands, Eku from Finland
Ik ben op de voorbereidingsconferentie voor jongerenvertegenwoordigers naar de VN in Stockholm, Zweden. Na de voorstelronde hebben we een sessie met een senior Zweedse diplomaat. Hij vertelt ons dat de VN-veiligheidsraad eigenlijk achterhaald is, omdat het de grootmachten van 1946 weerspiegelt, en dat de bureaucratische structuren van de VN, efficiënt werken praktisch onmogelijk maken. Het is interessant, maar naar onze mening is het iets te pessimistisch. Waarschijnlijk zijn wij nog te jong om pessimisme en cynisme toe te laten. Maar we zijn ook jong, met veel energie en werklust, om in ieder geval wat ons betreft eruit te halen wat erin zit. Wanneer we dit voorzichtig aan hem voorleggen krijgt hij een nostalgische glimlach op zijn gezicht en waarschuwt hij ons: ‘one day realism will kick in’
[Lees verder "One day, realism will kick in"]
Jongeren kunnen het verschil maken
Spits! had mij gevraagd om een column te schrijven rond de vraag: ‘of je als jongerenvertegenwoordiger bij de VN nu wel echt een verschil kunt maken’. De titel verraad mijn mening al, maar ik wil hem toch ook graag met jullie delen.
Op een koude zondagochtend loop ik door de sneeuw naar de kerk in Manhattan, New York. De mis is al begonnen en de dominee is midden in een bevlogen preek: „God houdt van iedereen! Of je nu zwart bent of wit, man of vrouw, homo of hetero, jong of oud, God houdt van iedereen!’’ Gelovig of niet, ik ben het wel met de dominee eens. Ieder mens is gelijk. En toch is er een verschil.
[Lees verder "Jongeren kunnen het verschil maken"]
Sex onder jongeren gebeurt
Dinsdagavond was ik te gast op het mediapark in Hilversum bij BNN United. Net voor mij was Iris Koppe (22) te gast. Ze vertelde over haar columns over een meisje van gescheiden ouders. Maar hoe maak je nou zo’n column? Iris vertelde dat ze veel had gesproken met jongeren, en hun verhalen min of meer had “vertaald” naar tekst voor een column. Niet veel later was ik aan de beurt en ging het over resoluties bij de VN. Maar hoe maak je nou zo’n resolutietekst? Eigenlijk lijkt het erg veel op het antwoord van Iris:
Krap een jaar geleden ontmoette ik Sally (17) uit Botswana, een van de landen waar HIV/Aids doodsoorzaak nr.1 is. Ze vertelde mij dat je als jongere in Botswana geen Aidstest kunt laten doen zonder toestemming van je ouders voor je 18e levensjaar. Nu zullen enkele ouderen onder ons waarschijnlijk niet graag zien dat hun geliefde kinderen op al te jonge leeftijd sex hebben, en dit een uitstekende regeling vinden. Maar laten we realistisch zijn. Sex onder jongeren gebeurt, en het gebeurt vaak. Veel jongeren durven, in de hiërarchische samenleving in Botswana, dit niet te vertellen aan hun ouders, en dus laten ze zich niet testen. Gevolg: Botswana is met 37,3% HIV/Aids besmetting het op één na zwaarst getroffen land ter wereld.
[Lees verder "Sex onder jongeren gebeurt"]
Mysteryland backstage
Zodadelijk ga ik een filmpje opnemen met MTV Coolpolitics over de Millenniumdoelen en Vrijheid. Hartstikke leuk natuurlijk, maar tot die tijd moet ik nog even wachten. Met veel muziek om me heen en de nodige kleurrijke figuren is het best gezellig. Toch duikt steeds weer dat oh zo bekende ‘TO DO’ lijstje op in mijn gedachten, dus ik zal mijn tijd nuttig besteden. Ik probeer inspiratie te vinden voor mijn speech die ik in oktober mag geven voor de VN in New York, of misschien dan toch maar inspiratie voor mijn column die op 3 september in de Spits! Verschijnt?
[Lees verder "Mysteryland backstage"]
'Ja, van mij mogen ze schieten!'
September 2006. Vol zenuwen sta ik in de spotlights op het podium in uitgaanscentrum Tivoli. De verkiezing voor VN-jongerenvertegenwoordiger zijn in volle gang, en het debat gaat over de VN-missie in Congo. Bert Koenders (toen nog kamerlid) zit een beetje achterovergezakt recht voor het podium. Zonder zenuwen uiteraard, want hij zit in de Jury. Opeens vraagt hij,of wij vinden dat de VN-soldaten in Congo mogen schieten. Nadat alle kandidaten eensgezind hebben betuigd passievist te zijn, ben ik aan de beurt. ‘Ja, van mij mogen ze schieten. De keren dat VN-missies zijn fout gegaan, waren VN-soldaten wel aanwezig, maar hebben ze niet ingegrepen om de bevolking te beschermen. Dus ja, van mij mogen ze schieten.’
[Lees verder "'Ja, van mij mogen ze schieten!'"]
Sporten voor Gelijkheid
Kan ontwikkelingssamenwerking zo simpel zijn als het laten sporten en spelen van jongeren? Deze vraag beantwoordt Sandra van Beest, VN-jongerenvertegenwoordiger bij de Nationale Jeugdraad, op internationale jongerendag. Sandra is net terug van een stage met 14 jongeren bij Right To Play in Tanzania, om te ontdekken wat de rol van Sport en Spel is voor Gelijkheid en Ontwikkeling.
[Lees verder "Sporten voor Gelijkheid"]
'When Children Play, The World Wins'
Inmiddels ben ik terug uit Tanzania. Iedere keer als ik iemand over onze stage vertel krijg ik weer dat magische gevoel. Tanzania, het was fantastisch. We hadden een super leuke gemotiveerde groep jongeren, die mij door hun nieuwe en frisse kijk naar de problemen en de schoonheid van Tanzania hebben verbaasd en geïnspireerd.
[Lees verder "'When Children Play, The World Wins'"]
Hoogtepunten en dieptepunten in ' the Middle of No where'
Inmiddels ben ik al weer twee weken op stage in Tanzania. Hoogtepuntjes en moeilijke momenten wisselen elkaar af. Twee wil ik graag met je delen:
[Lees verder "Hoogtepunten en dieptepunten in ' the Middle of No where'"]
Een verhaal over Victor en Jane
Een tijdje geleden overstroomde het huis van Victor en Jane. Gelukkig vonden ze een houten boot, waar ze samen inklommen. Na een paar dagen gedobberd te hebben, zonder te worden opgepikt, zag Victor het niet meer zitten. Dus boorde hij een gat in de boot. ‘Niet doen!' Zei Jane. ‘Zo zullen we zinken en beiden overlijden!' ‘Maak je geen zorgen', zei Victor. ‘Dit is slechts mijn kant van de boot.'
Dit is een van de verhalen, over hoe hetgeen wij doen invloed heeft op anderen, dat Rabbijn Soetendorp vertelde op het 50 jarig Jubileum congres van de Society for International Development. Het was een inspirerend congres, met mensen uit de hele wereld, die samen nadachten en spraken over Vrede, Veiligheid en Ontwikkeling. Nog een verhaaltje:
[Lees verder "Een verhaal over Victor en Jane"]